Είσαι μικρό κι όμως χωράς… τον αναστεναγμό μου, τον συλλογισμό μου, τον ρεμβασμό μου, τη χαρά και τη λύπη μου, τη δίψα μου για ιστορίες, τα όνειρά μου, την ανάγκη μου να βγω από αυτό το σώμα, από αυτό το δωμάτιο, από αυτή την εποχή.

Είσαι μικρό κι όμως χωράς. Και ένα ράφι να είχες μόνο και σ’ αυτό το ράφι να ήταν μονάχα ένα βιβλίο και αυτό το βιβλίο να είχε μόνο μια σελίδα και αυτή η σελίδα να είχε μονάχα μια λέξη ακόμα και τότε θα τα χωρούσες όλα.

Θα μας χωρούσες.

Κυριάκος Χαρίτος, συγγραφέας